Crecí en una familia muy buena; íbamos a la iglesia todo el tiempo. Fui salvo a los 16 años. Eh... Y la iglesia era una parte enorme de mi vida. Y luego, cuando llegué a mis veintes, eh... Decidí que ya había ido a la iglesia lo suficiente, pero... quería hacer las cosas divertidas.Durante unos 8 años, me fui de fiesta a lo loco y anduve con narcotraficantes. Todo eso se vino abajo una noche. Era la primera vez que tenía drogas en las manos. Le estaba haciendo un favor a un tipo: era medio kilo de cocaína que se estaba entregando y era una trampa. En ese momento, me enfrentaba a 15 años de prisión en una penitenciaría federal y me metieron en una celda. Pensé que mi mundo se había acabado; estaba en el punto más bajo de esos 8 años. Había escuchado la voz de Dios, nada más... Haciendo locuras, y era como: ¿deberías estar haciendo esto? Yo era tan arrogante en ese momento que me reía de ustedes y decía: «No, pero lo voy a hacer de todos modos», porque me había alejado demasiado rápido.Solo para aclarar, cuando dije esos ocho años, fue más o menos de los 16 a los 24.
Ahora bien, fui a prisión cuando tenía 32, así que estaba en mis veintes cuando empecé a bajar la guardia y me volví arrogante y ya no quería escuchar. Bueno, esa noche él captó mi atención. Cuando me arrestaron, yo estaba en el suelo. Un tipo estaba sobre mi espalda. Había nieve en el suelo y un carro o una de las camionetas. Había carros por todas partes. Llegaron con otros, como 25 o 30 tipos. Y un tipo venía bajando la colina, se metió en la nieve y chocó contra un poste, probablemente a menos de tres metros de mí, destrozando por completo su vehículo. Todos corrían y, claro, yo estaba en el suelo. Y después lo pensé: «Estuve así de cerca de morir como narcotraficante, aunque técnicamente no lo fuera», pero, sin duda, no estaba donde debía estar con Dios. Y me metieron en esa celda y pensé: tengo que decírselo a mis papás.Sentía que mi nombre estaba acabado. Y miraba el techo.
Era un techo liso, y pensaba: ¿cómo podría simplemente quitarme la vida? Porque las cosas no iban a empeorar más. No tenía ganas de seguir. Recuerdo que dije: «Señor, no sé cómo hablar contigo», porque me había apartado de Él. Fue tan claro como cuando Él dijo: «Tú me dejaste. Yo nunca te dejé». En ese momento todavía tenía 15 años, pero algo cambió esa noche, y fue un proceso; no fue automático.Una cosa llevó a la otra, y la condena pasó de 15 a 10 años, de 10 a 5. Terminé cumpliendo un año. Cumplí el 15 %. Usaron mi caso como jurisprudencia porque fui el primero al que le retiraron ciertos cargos, y sé que fue algo bueno; no tuvo nada que ver conmigo. Pero bueno, terminé yendo a prisión.
Durante ese tiempo hice un compromiso con Dios; dije: «Creo que llegué a un punto en el que por fin me rendí». Fui salvo a los 16, pero todavía quería hacer las cosas a mi manera. Todavía quería salir y asegurarme de que Craig estuviera contento, pero cuando me rendí a los 32, dije: «Dios, es tuyo; ya no puedo con esto».Recuerdo haber sentado a escribir cosas que pensaba que Dios quizá me pediría hacer algún día. Si esa noche, cuando le entregué todo, hubiera sabido lo que sé ahora, probablemente habría dicho que no. Habría dicho que no podía hacerlo. Era imposible que viajara a otros países. Era… Todavía soy introvertido, pero le dije: "Sabes que no puedo hablar". Bueno, sabes que no me gusta estar frente a la gente. Pero si tengo la oportunidad de contar lo que hiciste por mí, lo haré.
Recuerdo que lo máximo de mi lista en ese momento era quizá pararme algún día frente a unos chicos y decirles que cuidaran con quién se juntaban y que se aseguraran de que Dios siguiera en primer lugar. Y llevaba dos meses fuera de prisión cuando me pusieron frente a unos 200 o 300 chicos, y yo pensaba… no entendía cómo era posible. Luego me juntaron con un hombre que mi hermana me presentó. Él hacía obra misionera en el ministerio carcelario de la zona. Fui con él y quedé asombrado porque ahí es donde yo había estado y sé cómo se sienten estos hombres.Sabes, uno se identifica con eso, ¿sabes?, cuando entras y los presos ven a alguien que ha pasado por lo mismo que ellos. Por lo general escuchan lo que tienes que decir porque, en el fondo, sí quieren hacer el bien. Sí quieren salir y ser mejores, pero creen que no pueden. Creen que están demasiado perdidos. Creen que la regaron demasiado. Sabes, «nadie me va a perdonar» y todas esas cosas que te pasan por la cabeza; lo que te dicen son mentiras, ¿sabes? Escuchas que no hay vuelta atrás. Pero me juntaron con otro señor, y llevo poco más de 20 años trabajando en una cárcel local de nuestro pueblo.
Vamos todos los martes; formamos relaciones, entramos y simplemente platicamos; compartimos; en todo este tiempo hemos visto a mucha gente cambiar de verdad. En 2011, un equipo se me acercó y me invitó a un viaje misionero a Ucrania, pero yo no quería ir. Dije que estaba demasiado ocupado; daba clases de escuela dominical en mi iglesia; tengo un negocio, manejaba un negocio, y Dios seguía diciendo: «Quiero que vayas». Y bueno, no quería ir, pero por fin fui. Era un mal momento. Todo había salido mal en ese viaje misionero, y yo todavía sentía lástima por mí mismo, y estaba parado a la orilla de un río. Como si estuviera dando mi pequeña fiesta de autocompasión, levanté la vista y vi una prisión en lo alto de la colina; me dijeron que era una prisión, y fue entonces cuando Dios me recordó de dónde venía.
Y en ese momento quise entrar a la prisión ucraniana para hablar; me dijeron que era ilegal. No se puede. Hay que ser ciudadano ucraniano para entrar en una prisión ucraniana. Seguimos intentándolo, platicando. Por fin, años después, conseguimos una cita para entrar en una prisión ucraniana y conocer al director. Y estábamos en un salón enorme, y él no estaba contento de conocerme. Y no sé qué decía; todo estaba en ruso, pero se notaba que no estaba contento. Y por fin tuve la oportunidad de decirle. Le dije: «Entiendo; no intento decirle cómo arreglar las cosas. No intento decirle qué está haciendo mal. Solo le digo esto: quiero decirles a estos hombres que hay esperanza». Le dije que trabajo en la cárcel. Sé cómo se siente usted, pero también sé cómo se sienten ellos, porque yo también estuve de su lado. Y él cambió así nada más. Cambió de actitud y llamó a unos hombres. Dijo: «Denles los papeles a estos señores; los vamos a dejar entrar», y fuimos los primeros estadounidenses en entrar a esa prisión ucraniana, y pudimos trabajar en tres prisiones distintas.He estado en Ucrania 13 veces y he formado muy buenas relaciones.
Fuimos a Filipinas y trabajamos en prisiones allá. Tim y yo fuimos a una isla frente a la costa de Sudamérica llamada San Cristóbal. Y es un, un apasionado, sabes, hay una estación de radio en San Cristóbal. Y mientras estábamos ahí, le dije a Tim: necesitamos intentarlo, podemos ir a la cárcel. Así que fuimos hasta la puerta. Tocamos esa gran puerta de acero. Fue más o menos: «Hola, somos de Estados Unidos; queremos hablarles de Jesús». Nos dijeron que no. Al tercer día, creo que les dimos lástima. Y nos dejaron entrar a compartir de Jesús con los hombres y mujeres que estaban ahí.Todavía no nos han dejado volver. Pero llamaron, seguimos en contacto y están listos para que alguien regrese, porque Dios abrió esas puertas hace poco. Empezamos a ir a Kenia, en África. Y conocimos a un pastor allá. Le compartí un poco de mi testimonio; me dijo: «Sabes, siempre he querido hacer ministerio carcelario». Tres meses después de que se fue, me llamó. Me dijo: "Voy a ir a la prisión a hablar". Y ahora, de hecho, es director de bienestar de los reclusos. Está a cargo de las visitas. Así que este pasado abril estuvimos en 10 prisiones diferentes, compartiendo con miles de hombres y mujeres.De hecho, cumplí 55 años en Kenia y, el día de mi cumpleaños, pude bautizar a 52 prisioneros; pudimos sacarlos y compartir con ellos una cena caliente.
Pudimos bautizar. Fue un momento increíble.Y ahora aquí estamos en Islandia, con la posibilidad de trabajar en prisiones, y eso simplemente, simplemente, me conmueve. Cuéntame sobre la prisión federal. Sabes, tienen eso, que es como una prisión a nivel nacional. Mientras que hay prisiones estatales, también hay cárceles de condado, eso. Sí. Entonces, allí es como un nivel diferente. Es algo así como aquí, que tienen seguridad mínima y, ya sabes, máxima seguridad para los criminales peligrosos.
En una federal, por lo general, cumples la condena; ya sabes, si te mandan a una federal, vas a cumplir la mayor parte de ese tiempo, ¿verdad?Absolutamente. Las aplica el juez que me sentenció. De hecho, me dijo que, si alguna vez había pasado por su sala una persona que no merecía cumplir la condena mínima de prisión, era yo, pero que no tenía otra opción que darme ese tiempo, una condena de 5 años; sin embargo, recomendó que fuera a un campo de entrenamiento federal, algo así como de tipo militar.Eso hizo que mi condena bajara a tres años.
Terminé cumpliendo un año menos un día en prisión. Pero durante ese tiempo, sé por qué Dios lo hizo, porque quería que entendiera las bendiciones que tantas veces di por sentadas; y en ese año que pasé en prisión no pasó nada, pero me quitaron, ya sabes, una Navidad. El 4 de julio es muy importante para mi familia. Me perdí una de las bodas. Me perdí el nacimiento de mis sobrinas. Me lo perdí todo, pero Dios simplemente me estaba mostrando las bendiciones. Como dije, las di por sentadas durante mucho tiempo. Cuando salí, pude volver al negocio en el que estaba antes y tuve que crear una dirección de correo electrónico para comunicarme. Mi dirección de correo es Craig arroba 30348074. Ese es mi número de identificación de la prisión federal. Si entras en la página de la Oficina Federal de Prisiones y escribes ese número, aparece todo.Aparece tu ficha completa. Ya sabes, fechas de lanzamiento, todo eso.
Pero lo hice como recordatorio. Y eso es algo que intento decirles a los hombres y a las mujeres con quienes podemos compartir: ya saben, cuando llegan a ese punto en que se dan cuenta de que han ido demasiado lejos por el mal camino, en la dirección equivocada, cuando saben que tienen que cambiar, y Dios simplemente hace algo diferente en ustedes que nunca antes habían sentido. Les digo: recuerden cómo se sintieron. Hagan algo para recordar de dónde vinieron y adónde los trajo Dios, porque es muy fácil levantarse y olvidarlo.Sí, caes en la rutina, vuelves a las mismas cosas de siempre y te olvidas, y luego empiezas a ir otra vez en la dirección equivocada, ¿sabes? Necesitamos esos recordatorios en nuestra vida. Necesitamos a esas personas en nuestra vida que nos den un empujón cuando nos aflojamos. Nos dan ese pequeño extra. Ya sabes, necesitamos esos recordatorios. Nos permiten pensar así: "¿No es así como lo dice realmente la Biblia?
Cuando Jesús era joven y se quedó atrás, estaba en el templo predicando. Dice que María llegó y fue como: "¿Por qué nos preocupas así? Él la miró, y la Biblia dice que le respondió: ¿no sabían que debía ocuparme de los asuntos de mi Padre? No profundiza en eso, pero en mi mente pienso que le estaba diciendo: «¿Lo has olvidado? ¿Has olvidado cómo empezó todo esto? ¿Has olvidado al ángel? ¿Has olvidado todo lo que nos trajo hasta aquí?" Y si María lo olvidó, después de todo lo que vio, ¿cuánto más necesitamos nosotros seguir adelante, poniendo lo primero en primer lugar, sabes por qué? Para recordarnos y hacer esas pequeñas cosas que nos recuerden, ¿sabes? Cuando él dijo eso, me imaginé a María diciendo: "Ay, Dios mío", ya sabes, y creo que, en mi mente, por un momento había perdido de vista quién es Dios realmente. Y no podemos; necesitamos esas cosas, ¿sabes? Por eso la iglesia es tan importante.Por eso hago estas cosas; es muy importante porque nos mantiene enfocados en lo que realmente importa en nuestra vida.
Cuando tenía veintitantos años. Y yo siempre quise ir a todoterreno, y trabajaba de mecánico y armaba vehículos, pero pensaba: bueno, eso es para los domingos. Decía: bueno, no puedo ir, ya saben, ese día voy a la iglesia. Y ellos me contaban las historias y, al final, dije: bueno, iré un domingo al mes, tal vez. Y fui, y la pasé súper bien. Y no tiene nada de malo hacer todoterreno. No tiene nada de malo. Pero cuando me di cuenta, un domingo al mes se convirtió en dos, luego en tres, luego en cuatro. Y luego era como: "Intentaré ir a la iglesia cuando pueda". Y me fui alejando muchísimo. Y así funciona, con algo tan simple.Pero así empezó mi caída en picada. Porque me fui alejando muchísimo, dejé que algo lo reemplazara a Él y Él dejó de ser importante. Y como dije, una cosa llevó a la otra. Después todos iban a los bares de la zona, se sentaban ahí, y yo no tomaba, pero me sentaba con ellos. Y luego, un tipo me invitó a tomar un trago una noche y me dijo: "Vas a tomar conmigo", y lo hice.
Y... fue simplemente, ya sabes, cuando toqué fondo, cuando estaba en esa celda, pensé: ¿cómo diablos llegué aquí? ¿Cómo rayos llegué tan lejos? Y, ¿sabes?, Satanás no quiere movernos de aquí hasta aquella pared lejana de allá. Solo quiere movernos un poquito y que nos acomodemos.Y luego vuelve y nos mueve un poquito más. Y cuando finalmente te enfrentas a la realidad y miras hacia atrás, piensas: ¿cómo llegué aquí? Solo me moví un poquito, ¿sabes? Cuando Satanás quiere tomar el control, y ya sabes, simplemente controlarte, bueno, lo dijo: “él solo quiere sentarse en el asiento de atrás”. Da vuelta a la izquierda aquí arriba y luego a la derecha. Igual llegas. Hay verdades en esas cosas, en esas mentiras que te dice. Sí, pero los distintos giros lo cambian todo,y casi me vence esa noche. Sí. Pero recordé quién solía ser. Y eso es lo que pasa cuando entro a cualquier prisión, en cualquier lugar, y empiezo a hablar con estos hombres, mujeres, quien sea, ya sabes, les digo que este no es el final. Sientes que esto es una piedra tras otra. Sientes que este es el final de todos los finales. Sientes que no puedes recuperarte de esto. Pero esa piedra de tropiezo es un escalón. Si te vuelves a Dios, Dios dice: "Voy a tomar lo peor que te haya pasado". Y se va a convertir en parte de quien eres.
Ég ólst upp í mjög góðri fjölskyldu; við fórum alltaf í kirkju. Ég frelsaðist þegar ég var 16 ára. Hmm. Og kirkjan var stór hluti af lífi mínu. Svo þegar ég komst á þrítugsaldurinn ákvað ég að ég hefði farið nóg í kirkju, en. Mig langaði að gera skemmtilegu hlutina.Í um 8 ár lifði ég hátt og hljóp um með fíkniefnasölum. Allt þetta hrundi eina nótt. Það var í fyrsta skipti sem ég hélt nokkurn tíma á fíkniefnum. Ég var að gera manni greiða og það var verið að afhenda hálft kíló af kókaíni og þetta var gildra. Á þeim tímapunkti átti ég yfir höfði mér 15 ár í alríkisfangelsi og mér var stungið inn í klefa.
Ég hélt að heimurinn minn væri hruninn; ég var á lægsta punkti þessara 8 ára. Ég hafði heyrt rödd Guðs, bara. Þegar ég var að gera eitthvað brjálað var eins og hún segði: Ættir þú að vera að gera þetta? Ég var svo hrokafullur á þeim tíma; ég hló bara og sagði: „Nei, en ég ætla samt að gera það,“ því ég hafði fjarlægst mjög hratt.Bara til að skýra þetta, þegar ég talaði um þessi átta ár, þá var það frá um 16 til 24 ára. En ég fór í fangelsi þegar ég var 32 ára, svo ég var á þrítugsaldri þegar ég fór að slaka á verðinum, og ég varð hrokafullur og vildi ekki hlusta. Jæja, hann náði athygli minni þessa nótt. Þegar þeir handtóku mig lá ég á jörðinni. Maður var ofan á bakinu á mér. Það var snjór á jörðinni og bíll eða einn af trukkunum. Þeir voru með bíla úti um allt. Þeir komu með fleiri, svona 25 eða 30 menn.Og einn maður kom niður brekkuna, lenti í snjónum og ók á staur, líklega innan við þrjá metra frá mér, og bíllinn hans eyðilagðist. Allir hlupu um og ég lá auðvitað á jörðinni.
Ég hugsaði seinna: „Ég var svona nálægt því að deyja sem fíkniefnasali, þótt ég væri tæknilega séð ekki einn slíkur,“ en ég var svo sannarlega ekki þar sem ég átti að vera gagnvart Guði. Og ég kom inn í fangaklefann og hugsaði: Ég verð að segja foreldrum mínum frá þessu.Mannorðið var horfið. Mér leið þannig. Og ég horfði upp í loftið. Það var slétt loft, og ég hugsaði: Hvernig gæti ég bara bundið enda á líf mitt? Því það myndi ekki versna úr þessu. Mér leið ekki þannig. Ég man að ég sagði: „Drottinn, ég veit ekki hvernig ég á að tala við þig,“ því ég hafði fjarlægst hann. Það var eins skýrt og ef hann hefði sagt: „Þú yfirgafst mig. Ég yfirgaf þig aldrei.“
Ég átti enn 15 ár yfir höfði mér á þeim tímapunkti, en eitthvað breyttist þessa nótt, og það var ferli; það breyttist ekki bara sjálfkrafa.Eitt leiddi af öðru og dómurinn fór úr 15 árum í 10, úr 10 í 5. Á endanum sat ég inni í eitt ár. Ég afplánaði 15%. Þeir notuðu málið mitt sem fordæmi því ég var sá fyrsti sem ákveðnar ákærur voru felldar niður hjá, og ég veit að það var gott; það snerist ekki um mig. En ég endaði sem sagt í fangelsi. Og á þeim tíma skuldbatt ég mig Guði; ég sagði: „Ég held að ég hafi loksins komist á þann stað að ég gafst upp.“ Ég frelsaðist þegar ég var 16 ára, en ég vildi samt gera hlutina á minn hátt. Ég vildi samt fara út og tryggja að Craig væri ánægður, en þegar ég gafst upp 32 ára sagði ég: Guð, þetta er þitt; ég get þetta ekki lengur.Ég man að ég sat og skrifaði niður hluti sem ég hélt að Guð gæti látið mig gera einn daginn. Ef ég hefði vitað, þegar ég gaf honum allt þessa nótt, það sem ég veit núna, hefði ég líklega sagt nei.
Ég sagði að ég gæti það ekki. Það væri útilokað að ég gæti ferðast til annarra landa. Ég var... Ég er enn innhverfur, en ég sagði við hann: Þú veist, ég get ekki talað. Þú veist að mér líkar ekki að standa frammi fyrir fólki. En ef ég fæ tækifæri til að segja frá því sem þú gerðir fyrir mig, þá geri ég það. Og... hann... Ég man að hápunkturinn á listanum mínum á þeim tíma var kannski að standa einn daginn frammi fyrir nokkrum krökkum og segja þeim að passa sig á því hverja þau umgangast og að gæta þess að Guð sé alltaf í fyrsta sæti. Ég hafði verið laus úr fangelsi í tvo mánuði þegar ég var settur fyrir framan líklega 200 eða 300 krakka, og ég hugsaði bara: Hvernig í ósköpunum? Og svo var ég settur í samband við mann sem systir mín kynnti mig fyrir. Hann hafði verið í trúboðsstarfi og fangelsisþjónustu á svæðinu.
Ég fór með honum og var bara agndofa, því þarna hafði ég verið, og ég veit hvernig þessum mönnum líður.Þú veist, maður tengir við það þegar maður kemur inn og fangarnir sjá einhvern sem hefur gengið sömu leið og þeir. Þeir hlusta yfirleitt á það sem maður hefur að segja, því innst inni vilja þeir gera gott. Þeir vilja koma út og gera betur, en þeir halda að þeir geti það ekki. Þeir halda að þeir séu of langt leiddir. Þeir halda að þeir hafi klúðrað of miklu. Þú veist, „enginn mun nokkurn tímann fyrirgefa mér“ – allt sem fer í gegnum hugann; óvinurinn segir manni lygar, þú heyrir að þú getir ekki snúið aftur úr þessu. Ég var settur í samband við annan mann og ég hef nú starfað í fangelsinu í bænum okkar í rúm 20 ár. Við förum alla þriðjudaga; við byggjum upp sambönd, förum inn og bara spjöllum; við deilum; við höfum séð marga gera raunverulegar breytingar á þessum tíma. Hópur leitaði til mín árið 2011 og vildi að ég færi í trúboðsferð til Úkraínu og ég vildi ekki fara.
Ég sagðist vera of upptekinn; ég kenndi í sunnudagaskóla í kirkjunni minni; ég rek fyrirtæki; ég er með rekstur, og Guð hélt áfram að segja: „Ég vil að þú farir.“ Og ég vildi ekki fara, en ég fór loksins og... hmm. Ég stóð þarna. Þetta var slæmur tími. Allt hafði farið úrskeiðis í þessari trúboðsferð og ég vorkenndi sjálfum mér og ég stóð á árbakka. Hélt svona smá sjálfsvorkunnarpartí og ég leit upp og þar var fangelsi uppi á hæðinni og mér var sagt að það væri fangelsi og þá minnti Guð mig bara á hvaðan ég kom. Og á þeim tímapunkti vildi ég fara inn í úkraínska fangelsið og tala; mér var sagt að það væri ólöglegt. Það mætti ekki. Maður þyrfti að vera úkraínskur ríkisborgari til að fara inn í úkraínskt fangelsi. Við héldum áfram að reyna og tala. Loksins, árum síðar, fengum við fund til að fara inn í úkraínskt fangelsi og hitta fangelsisstjórann.
Við vorum í risastóru herbergi og hann var ekki ánægður með að hitta mig. Ég veit ekki hvað hann sagði; það var allt á rússnesku, en maður sá að hann var ekki ánægður. Og loksins fékk ég tækifæri til að segja við hann: „Ég skil; ég er ekki að reyna að segja þér hvernig þú átt að laga hlutina. Ég er ekki að reyna að segja þér hvað þú gerir rangt. Ég vil bara segja þessum mönnum að það sé von.“ Ég sagðist starfa í fangelsi. „Ég veit hvernig þér líður, en ég veit líka hvernig mönnunum líður, því ég hef líka verið þeirra megin.“ Og hann breyttist bara á augabragði.
Hann gjörbreytti framkomu sinni og kallaði menn inn. Hann sagði: „Útvegið þessum mönnum pappírana; við ætlum að hleypa þeim inn.“ Og við vorum fyrstu Bandaríkjamennirnir sem gengu inn í þetta úkraínska fangelsi, og við fengum að starfa í þremur mismunandi fangelsum.Ég hef farið 13 sinnum til Úkraínu og myndað frábær tengsl. Við fórum til Filippseyja og störfuðum í fangelsum þar. Við Tim fórum til eyjar rétt undan strönd Suður-Ameríku sem heitir Sankti Kristófer. Það er, þú veist, útvarpsstöð á Sankti Kristófer. Meðan við vorum þar sagði ég við Tim: Við verðum að reyna; við getum farið í fangelsið. Svo gengum við að dyrunum. Við bönkuðum á þessa stóru stálhurð. Þetta var nokkurn veginn: „Hæ, við erum frá Bandaríkjunum; megum við segja ykkur frá Jesú?“ Þeir sögðu nei. Á þriðja degi held ég að þeir hafi vorkennt okkur og hleyptu okkur inn til að segja körlunum og konunum þar frá Jesú.Við höfum ekki enn fengið að fara þangað aftur. En þeir hringdu, og við erum í sambandi, og þeir eru tilbúnir að fá einhverja aftur því Guð opnaði nýlega þessar dyr.
Við byrjuðum að fara til Kenía í Afríku og hittum prest þar. Ég sagði honum aðeins frá vitnisburði mínum; hann sagði: „Veistu, mig hefur alltaf langað að starfa í fangelsisþjónustu.“ Þremur mánuðum eftir að hann fór hringdi hann í mig. Hann sagði: „Ég ætla að fara í fangelsi til að tala.“ Og núna er hann í raun yfirmaður velferðarmála fanga. Hann hefur umsjón með heimsóknum. Svo í apríl síðastliðnum vorum við í tíu mismunandi fangelsum og deildum með þúsundum karla og kvenna.Ég varð reyndar 55 ára í Kenía og á afmælisdaginn minn fékk ég að skíra 52 fanga; maður fékk að fara með þá út og borða heitan kvöldverð með þeim.
Við fengum að skíra. Þetta var einfaldlega mögnuð stund.Og nú erum við hér á Íslandi og möguleikinn á að starfa í fangelsum, það bara, það bara, það gerir eitthvað við mig. Segðu mér frá alríkisfangelsi. Þú veist, það er eins konar fangelsi á landsvísu. Svo eru fylkisfangelsi, og svo eru sýslufangelsi, fylkisfangelsi, það. Já. Svo þar er þetta eins og mismunandi stig. Þetta er svona eins og hér, þar sem þið hafið opin fangelsi og, þú veist, öryggisfangelsi fyrir harðsvíruðu glæpamennina. Mm-hmm. Svo, alríkisfangelsi. Segðu okkur aðeins frá því, því yfirleitt fær maður ekki mikið stytt af dómnum í alríkiskerfinu.
Í alríkiskerfinu afplánar maður yfirleitt tímann; þú veist, ef maður fær dóm í alríkiskerfinu þarf maður að afplána mestallan tímann, ekki satt?Algjörlega. Það eru lágmarksviðmið. Þau fara eftir dómaranum sem dæmdi mig. Hann sagði mér reyndar að ef einhvern tíma hefði verið einhver í réttarsalnum hans sem ætti ekki skilið að afplána lágmarksrefsingu þá værir það þú, en hann sagði: Ég á ekki annarra kosta völ en að dæma þig í þetta langan tíma, sem var fimm ára dómur, en hann mælti með því að ég færi í alríkisþjálfunarbúðir, sem eru eins konar heragi.Sem lækkaði dóminn minn niður í þrjú ár. Á endanum afplánaði ég einum degi minna en ár í fangelsi.
En á þeim tíma vissi ég af hverju Guð gerði þetta, því hann vildi að ég skildi blessanirnar sem ég hafði tekið sem sjálfsögðum hlut svo oft – og árið sem ég sat í fangelsi: ekkert gerðist, en ég missti, þú veist, ein jól. Þjóðhátíðardagurinn 4. júlí skiptir fjölskylduna mína miklu máli. Ég missti af einu brúðkaupi. Ég missti af fæðingu frænkna minna. Ég missti af öllu, en Guð var einfaldlega að sýna mér blessanirnar. Eins og ég sagði hafði ég tekið þessu sem sjálfsögðum hlut svo lengi. Þegar ég losnaði fékk ég að snúa aftur í starfið sem ég var í áður, og ég þurfti að fá mér netfang svo ég gæti átt í samskiptum. Netfangið mitt er Craig hjá 30348074. Það er fanganúmerið mitt í alríkisfangelsinu. Ef þú ferð á vef Alríkisfangelsismálastofnunarinnar og slærð inn þetta númer, kemur allt upp.Allt um mann kemur upp. Þú veist, lausnardagsetningar og allt það.
En ég gerði þetta til að minna mig á það. Og það er nokkuð sem ég reyni að segja körlunum og konunum sem við fáum að deila með, þú veist, þegar þú kemur á þann stað þar sem þú áttar þig á að þú hefur gengið of langt á rangri braut, í ranga átt, þegar þú kemur á þann stað þar sem þú veist að þú verður að breytast, og Guð gerir eitthvað nýtt í þér sem þú hefur aldrei fundið áður. Ég sagði: Mundu hvernig þér leið. Gerðu eitthvað til að minna þig á hvaðan þú komst og hvert Guð leiddi þig, því það er svo auðvelt að standa upp og gleyma.Já, maður fer að gera hlutina að vana, maður fellur í sama gamla farið, og maður gleymir, og svo fer maður aftur að stefna í ranga átt, skilurðu? Við þurfum þessar áminningar í lífi okkar.
Við þurfum fólk í lífi okkar sem ýtir við okkur þegar við slökum á. Það gefur okkur þennan litla auka. Þú veist, við þurfum þessar áminningar. Þær gera okkur kleift að hugsa svona: „Er þetta ekki einmitt orðað svona í Biblíunni? Þegar Jesús var ungur og varð eftir og var í musterinu að kenna, og þar segir að María hafi komið inn og sagt: „Hvers vegna gerir þú okkur áhyggjufull?“ Svona? Og hann leit á hana og Biblían segir að hann hafi sagt: „Vissuð þið ekki að mér ber að vera í því sem míns föður er?“ Og hann útskýrir það ekki nánar, en ég hugsa með mér að hann hafi verið að spyrja hana hvort hún hefði gleymt. Hefur þú gleymt því? Hvernig þetta byrjaði allt saman? Hefur þú gleymt englinum? Hefur þú gleymt öllu sem kom okkur á þennan stað? Og ef María gleymdi, eftir allt sem hún hafði séð, hversu miklu frekar þurfum við þá ekki að halda áfram og setja hann í fyrsta sæti, skilurðu?
Til að minna okkur á og gera þessa litlu hluti sem minna okkur á, skilurðu? Þegar hann sagði þetta sé ég fyrir mér Maríu segja: „Ó, guð minn, þú veist,“ og hún hafði – ég held að hún hafi í smástund misst sjónar á því hver Guð raunverulega er. Og við getum ekki; við þurfum þessa hluti. Skilurðu? Þess vegna er kirkjan svo mikilvæg.Þess vegna geri ég þetta; það er svo mikilvægt því það heldur okkur einbeittum á það sem skiptir máli í lífi okkar. Og vegna þess að það var það sem kom fyrir mig: nokkrir vinir mínir fóru að keyra torfærur. Þetta var þegar ég var á þrítugsaldri. Og mig langaði alltaf að fara með. Ég vann við bifvélavirkjun og smíðaði bíla, en ég hugsaði: Tja, þetta er á sunnudögum. Ég sagði: Ég get ekki farið. Þú veist, þá er kirkja. Og þeir sögðu mér sögurnar, og loks hugsaði ég: Jæja, ég fer kannski einn sunnudag í mánuði. Og ég fór, og ég skemmti mér svo vel.
Það er ekkert að því að keyra torfærur. Það er ekkert að því. En áður en ég vissi af varð einn sunnudagur í mánuði að tveimur, svo þremur, svo fjórum. Og svo var það: Ég reyni að mæta í kirkju þegar ég get. Og ég fjarlægðist langt. Og þannig virkar það með eitthvað svo einfalt.En þannig hófst niðurleiðin hjá mér. Því ég fjarlægðist langt og leyfði einhverju að koma í hans stað, og hann var ekki lengur mikilvægur. Og eins og ég sagði, þetta eina leiddi bara af sér það næsta. Svo fóru þeir allir á krárnar í bænum á eftir og sátu þar, og ég drakk ekki, en ég sat með þeim. Og svo keypti einn handa mér drykk eitt kvöldið og sagði: „Þú ætlar að drekka með mér,“ svo ég gerði það. Og, þú veist, þegar ég var kominn á botninn, þegar ég sat í fangaklefanum, hugsaði ég: Hvernig í ósköpunum endaði ég hér? Hvernig í ósköpunum fór ég svona langt? Og þú veist, Satan vill ekki færa okkur héðan og alla leið að veggnum þarna hinum megin.
Hann vill bara færa okkur pínulítið og láta okkur líða vel.Og svo kemur hann aftur og færir okkur aðeins meira. Og þegar maður loksins vaknar upp við veruleikann og lítur til baka hugsar maður: Hvernig endaði ég hér? Ég færði mig bara pínulítið, skilurðu? Þegar Satan vill taka yfir og, þú veist, bara stjórna, þá gerði hann það. Hann sagði: „Hann vill bara sitja í aftursætinu.“ Beygðu til vinstri hérna og svo til hægri. Þú kemst samt á leiðarenda. Það er sannleikskorn í þessu, í þessum lygum sem hann segir þér. Já, en mismunandi beygjur breyta öllu.Og hann náði næstum því sigri yfir mér þetta kvöld.
En ég mundi hver ég hafði verið. Og það er það sem gerist þegar ég fer inn í hvaða fangelsi sem er, hvar sem er, og byrja að tala við þessa menn, konur, hver sem það er, þú veist, ég segi þeim að þetta sé ekki endirinn. Ykkur finnst þetta vera steinn ofan á stein. Ykkur finnst þetta vera endalok alls. Ykkur finnst þið ekki geta komist til baka eftir þetta. En þessi hrösunarsteinn er stökkpallur. Ef þú snýrð aftur til Guðs þá segir Guð: Ég ætla að taka það versta sem nokkurn tímann hefur komið fyrir þig. Og það mun verða hluti af því hver þú ert.
I grew up in a very good family; we went to church all the time. I got saved when I was 16. Umm. And church was a huge part of my life. And then when I got in my 20s, umm. I decided I went to church a lot, but. I wanted to do the fun things.
For about 8 years, I whipped the end of the world hard and ran around with drug dealers. All that came crashing down one night. It was the first time I ever held drugs in my hands. I was doing a favour for a guy, and it was a half-key of cocaine that was being delivered, and it was a setup. I was at that point facing 15 years in federal penitentiary, and I got put in a cell. I thought my world was over; I was at the lowest point of my 8 years. I had heard God's voice, just. Doing some crazy stuff and it'd be like, should you be doing this? I was so arrogant at that point, I'd laugh at y'all and say Nope, but I'm going to anyway because I had separated really quick.
Just for clarity, when I said those eight years, that was from like 16 to 24. Now, now that I went to prison and when I was 32, so I was in my 20s when I started stepping out of guard, and I've become arrogant and wouldn't listen. Well, he got my attention that night., when they arrested me, I was on the ground. A guy was on my back. There was snow on the ground and a car or one of the trucks. They had cars everywhere. They came with others, like 25 or 30 guys. And one guy came down the hill, and he got into snow, and he hit a pole probably less than 10 feet away from his total vehicle out. Everybody was running, and of course I was on the ground. And I thought back later. “I was that close to dying a drug dealer, even if I wasn't technically one”, but I sure wasn't where I was supposed to be with God. And I got in that jail cell, and I was thinking, I have to tell my parents.
My name was gone. I felt like. And I was looking at the ceiling. It was a smooth ceiling, and I was thinking, how could I just go ahead and kill myself? Because it wasn't going to get any worse. I didn't feel like it. I remember I said, “Lord, I don't know how to talk to you”, because I had separated myself from Him. It was as plain as he said: “You left me. I never left you. I was still looking at 15 years at that point, but something changed that night, and it was a process; it didn't just automatically change.
One thing led to another, and the sentence went from 15 years to 10:10 to 5:00. I ended up doing one year. I was 15%. They used my case as case law because I was the first one they dropped certain charges with, and I know it was a good thing; it wasn't anything about me. But so, I ended up going to prison. And during that time, I made a commitment to God; I said, “I guess I came to a place where I finally surrendered.” I got saved when I was 16, but I still wanted to do things my way. I still wanted to go out and make sure Craig was happy, but when I surrendered at 32, I said God, it's yours; I can't do this anymore.
I remember sitting and writing down things I thought God might have me do one day. If it was when I gave him my all that night, I thought I'd know now, or learn what I know now, I probably would have said no. I said I couldn't do that. There's no way I could travel to the other countries. I was. I'm still an introvert, but I told him, I said, you know, I can't talk. Well, you know, I don't like this in front of people. But if I get the opportunity to tell what you did for me, I'll do it. And. He. I remember the pinnacle of my list at that point was maybe going in front of some kids one day and watching who you hang around with and making sure God stays first. And I had been out of prison two months, and I got put in front of probably 2 or 300 kids, and I was like. I didn't miss how in the world, and then I got put with a man my sister introduced me to. He had been doing mission work in prison ministry in a local area. I went with him, and I was just amazed because this is where I was, and I know how these guys feel.
You know, you can relate to that, you know, when you go in, and prisoners see somebody that has walked their walk. They normally hear what you have to say because ultimately, they do want to do good. They do want to come out and do better, but they think they can't. They think they're too far gone. They think they messed up too much. You know, nobody already forgives me for all the things that go through your head to say; the cost to tell you is lies, you know, you hear, you can't come back from this. But. I got put with another gentleman, and I've been working in a local jail in our town for a little over 20 years now. We go every Tuesday; we build relationships, we go in, and we just talk; we share; we see a lot of people make real changes over that time. One team approached me in 2011 and wanted me to go on a mission trip to Ukraine, and I didn't want to go. I said I'm too busy; I would teach Sunday school as I go to church; I run a business; I got a business, and God kept saying, "I want you to go." And it was, I didn't want to go, but I finally went and UMM. I was standing. This was a bad time. Everything had gone wrong on that mission trip, and I still am sorry for myself, and I was standing on the bank of a river. Just kind of, you have a little peaty party, and I looked up, and there was a prison up on the hill, and they told me it was a prison, and it's when God just reminded me of where I came from.
And at that point, I wanted to go into the Ukrainian prison and talk; they told me it's against the law. You can't. You have to be a Ukrainian citizen to go into a Ukrainian prison. We kept trying, talking. Finally, years later, we got an appointment to go into a Ukrainian prison and meet the warden. And we're in this huge room, and he was not happy to meet me. And I don't know what he was saying; it was all in Russian, but you could tell he wasn't happy. And finally, I got a chance to tell him. I said: “I understand; I'm not trying to tell you how to fix things. I'm not trying to tell you what you're doing wrong. I said, I'm just telling you that. I just want to tell these guys there's hope” I said I work in the jail. I know how you feel, but I know how the guys feel too, because I've been on their side, too. And he was just like that. He changed his old demeanour, called guys in.
He says, " You get these guys the paperwork; we're going to let them in, and we were the first Americans to walk into that Ukrainian prison, and we got to go in to work with three different prisons.
I have been in Ukraine 13 times and developed some great relationships. We got to the Philippines and worked in prisons there. Tim and I got to an island right off the coast of South America called Saint Kitts. And it's a, a passionate, you know, there's a radio station in Saint Kitts. And while we were there, I told Tim, I said, we need the truth. We can go away to jail. So, we walked up to the door. We knocked on this big steel door. It's pretty much, “Hey, we're from America; we can then tell you about Jesus.” They said no. The third day, they felt sorry for us, I think. And they let us come in and share Jesus with these men and women in there.
We've not been allowed to go back there yet. But they called, and we stay in contact, and they're ready for some to come back because God recently opened those doors. We started going to Kenya in Africa. And met a pastor there. Shared a little bit of my testimony; he said, “You know, I've always wanted to do the present ministry”. Three months after he left, he called me. He said, "I'm going into prison to speak." And now he is actually a director over inmate welfare. He's over visitations. So this past April, we were in 10 different union prisons, sharing with thousands of men and women.
I actually turned 55 in Kenya, and on my birthday, I got to baptise 52 Canadian prisoners; you got to take them out, have a warm supper with them. We got to baptise. It was just an amazing time.
And now here we are in Iceland and the possibility of doing in prisons it just it just it, it does something to me. Tell me about federal prison. You know, you have that, that's kind of like a national-level prison. While you have state prisons, now you have county jails, state prisons, that. Yeah. So, there it's like a different level. It's kind of like here you have minimum security and, you know, maximum security for the hard criminals. Mm-hmm. So now, federal prison. Tell us a little bit about that because typically. You don't get that much off your sentence in federal. In federal, you usually pay the time; you know, you get sick in federal, you're going to pay most of that time, right?
Absolutely. I have minimum guidelines. They go by the judge who sentenced me. He actually told me he says if there was ever one person that's been in my courtroom that didn't deserve. To do the minimum prison sentence, he said it's you, but he was. I don't have a choice but to give you this much time, which was a 5-year sentence, but he recommended going to a federal boot camp, which is kind of like a military-type thing.
Which made my sentence go down to three years. I ended up doing one day short of a year in prison. But during that time, I knew why God did it, because he wanted me to understand the blessings that I've taken for granted so many times- and the one that I did spend in prison that year: nothing happened, but I got, you know, 1 Christmas taken away. 4th of July is a big deal for my family. I missed one of the weddings. I missed my nieces' births. I missed everything, but God was just showing me the blessings. As I said, I just took it for granted for so long whenever I got out. I got to go back into the business that I was in before, and I had to get an e-mail address so I could correspond back and forth. My email address is Craig at 30348074. That is my federal prison ID number. If you can go to the Federal Bureau of Prisons and type that number in, it pulls up everything.
Pulls up your head, open. You know, release dates, all that stuff. But I did that for a reminder. And that's something I'm trying to tell guys and the women that we get to share with, you know, when you come to that place where you realise you've gone too far in the wrong way, in the wrong direction, when you come to that place where you know you've got to have a change, and God just does something different in you that you've never really even felt before. I said, remember how you felt. Do something to remind yourself of where you came from and where God brought you to because it's so easy to get up and forget.
Yeah, you get in the motions, you get into the same old things, and you forget, and then you start moving in the wrong directions again, and you know? We need those reminders in our lives. We need those people in our lives that give us the push when we're slacking off. They give us that, that little bit of extra. You know, we need those reminders. They allow us to think like this: “Isn't it doesn't it really word it this way in the Bible? But when Jesus was young, and he got left behind, and he was in the temples preaching, and it says that Mary came in and she's like, why would you worry? It's like this? and he looked at her and the Bible says he said, did you know I would be about my father's business, and he doesn't elaborate from there, but in my mind I think And he was telling her has she forgotten? Have you forgotten that? How this all started? Have you forgotten about the Angel? Have you forgotten everything that got us to this point right here? And if Mary forgot? After all, she has seen; how much more do we need to keep going for first, you know why? To remind us and do those little things to remind us, you know? When he said that, I just imagined Mary just come, oh my, you know, and she had gotten- I guess she had lost her purpose in my mind for a moment of who God really is. And we can't; we need those things. You know? That's why a church is so important.
That's why I'm doing these things; it is so important because it keeps us focused on what's important in our lives. And because that's what happened to me, some friends of mine went for whaling. This is from when I was in my 20s. And I always wanted to go. I did mechanic work, and I built vehicles, but I was like, well, they were on Sundays. I said, well, I can't go. You know, that's church. And they would tell me the stories, and finally I was like, well, I'll go one Sunday a month, maybe. And I went, and I had such a good time. And there's nothing wrong with going off-roading. There's nothing wrong with that. But next thing I know, one Sunday a month turned into two, then three, then four. But then, like, I'll try to get to church when I can. And I got miles off going. And that's how it works with something so simple.
But that's how my downward spiral began. 'Cause I got miles off going, and I let something replace him, and he wasn't important anymore. And like I said, just that 1 turned to this one next thing. Then they all went to these local bars after, and they would sit around, and I didn't drink, but I would sit with them. And then they say No one bought me, one guy bought me a drink one night and said, " You are going to drink with me, so I did. And. It was just, you know, when I hit my lowest point, when I was in that prison cell, I was like, how the world did I get here? How in the world did I come so far? And you know, cycling doesn't want to move us from here to that far wall of them there. He just wants to move us just a little bit and get us comfortable.
And then he'll come in, and he'll move us a little bit more. And then when you finally get the reality check, and you look back, you're like, how did I get here? I just moved a little, you know? When Satan wants to take over, and you know, just control him, now he did, he said: “he just wants to sit in the backseat”. Take a left up here and go up a right. You still get there. There are truths in those things, those lies that he tells you. Yeah, but the different terms change everything,
And he almost got a victory over me that night. Yeah. But I remembered who I used to be. And that's what happens when I go into any present anywhere, and I start talking to these men, ladies, whatever, you know, I tell them this is not the end. You feel like this is a stone with a stone. You feel like this is the end of all the ends. You feel like you can't come back from this. But that stumbling stone is a stepping stone. If you turn back to God and God says I'm going to take the worst thing that ever happened to you. And it's going to become part of who you are.
